Twee jaar geleden was het keukentje van gîte Le Chevreuil na 13 jaar aan een opknapbeurt toe. Met name de tegels op het werkblad waren niet mooi meer en raakten in verval.

We twijfelden tussen een kunststof werkblad of iets moderns. We hadden veel mooie foto’s gezien van prachtige keukens met een betonlook aanrechtblad. We zagen het dus al voor ons zo’n mooi vlak aanrechtblad met een laag vloeibaar authentiek betongrijs. Op naar de bouwmarkt.

Oei het bleek best prijzig, maar de belofte van de fabrikant dat het makkelijk aan te brengen was ,wuifde dat dilemma snel weg. Zeker nadat de verkoper van de bouwmarkt ons verzekerd had dat het werkelijk zeer eenvoudig was en het resultaat verbluffend.

We gingen aan de slag. Thierry smeerde het grijze mengsel met de speciale spatel (ook niet goedkoop) op het onderblad. Toen bleek dat hij veel meer nodig had dan op de emmer aangegeven. Het glad strijken ging ook helemaal niet makkelijk. We waren duidelijk ten prooi gevallen aan de mooie verkooppraatjes van de fabrikant en de verkoper. Tegelijk met de kosten zag ik ook de irritatie bij Thierry oplopen. Zeker toen bleek dat hij uiteindelijk 4 lagen (inclusief waterafstotend maken) moest aanbrengen voor een resultaat dat ongelijkmatig was en kleurverschil gaf.

Het seizoen stond voor de deur dus we moesten het er mee doen. Helaas bleek na al dit werk ook nog eens het beton niet voldoende bestand tegen kokkerellen en afwassen en zaten er tegen het eind van het seizoen smeuïge vetplekken en witte waterkringen op. Bij Thierry had de frustratie zijn hoogtepunt bereikt.

Deze winter hebben we onze moed weer bijeengeraapt en ging het aanrechtblad er af en vervingen we het voor een kunststofblad, met betonlook ;). Dat was een stuk makkelijker! Het enthousiasme van Thierry kwam weer terug. Nu hij toch bezig was, legde hij ook nieuwe vloertegels met een authentieke Franse uitstraling en zijn de tegeltjes boven het aanrechtblad in warm wit geverfd.

Voor ons nooit meer vloeibaar beton maar het is allemaal goed gekomen en jullie kunnen de gîte weer huren. Ook als jullie elke dag bij ons aanschuiven of uit eten gaan!

L’article De mislukte opknapbeurt est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Productie Olijfolie

De boer staat met zijn planten en bomen op de markt in Bourdeaux, dus die kenden we al, maar we wisten niet dat hij olijfolie produceerde. Hij bleek het ook sinds kort pas zelf te doen. Er had zich namelijk een probleem voorgedaan. Dit bedrijfje werkt volledig biologisch en als ze de olijven naar de coöperatieve olijvenpers brachten, dan konden ze alleen hun olijven laten persen als ze de eerste van de dag waren. Biologisch geteelde olijven mogen namelijk niet in een pers terecht komen waar niet biologische olijven in zijn geperst, want dan kunnen er resten van bestrijdingsmiddelen zich mengen met de olijfolie en zou die niet meer biologisch zijn. Dat werd erg ingewikkeld, dus hebben ze een eigen pers aangeschaft. Wij kregen volledig uitleg van het proces van olijvenpluk tot olijfolie. Erg leuk en leerzaam.

Olijvenpluk

De pluk van 1.000 bomen doet het echtpaar helemaal zelf. Dit gebeurt van november tot half januari. Na de pluk, met netten, worden eerst de mooie olijven geselecteerd voor de consumptie. In een goed jaar is dat zo’n 30% van de oogst en in een slecht jaar soms maar 5%. Hierbij krijgen ze hulp van gepensioneerde vrijwilligers die dit met name doen omdat ze het zo gezellig vinden. Alvorens een olijf ook daadwerkelijk lekker is, wordt hij eerst 14 dagen in zout water (saumur) gezet. Zo direct van de boom is hij heel bitter. De rest van de olijven gaat naar de pers voor de olie. De olijfolie in Frankrijk is van hoge kwaliteit omdat de olie op lage temperatuur (extraite à froid) wordt onttrokken. Hetgeen verklaart waarom hij zo duur is (bij deze boer 18 euro per liter). Bij goedkope olijfolie is dat namelijk op hoge temperatuur gebeurt en dan is de kwaliteit beduidend lager. Al met al was het een leuke en leerzame middag. Weet je trouwens het verschil is tussen groene en zwarte olijven?

Bewaren

L’article Bezoek aan een olijvenboerderij est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Degenen die al eens bij ons zijn geweest zijn weten dat ik het maar al te leuk vind om jullie te informeren over wat er te doen is in de omgeving. Deze winter heb ik het idee gevat om al mijn toeristische kennis in een blog te verwerken.

Je moet een beetje gek zijn om dit te doen, want het is veel werk. Maar ja ik heb er plezier in en als iemand door het blog een nog leukere vakantie heeft dan is dat alleen maar leuk.

Dus ga je dit jaar op vakantie naar de Drôme kijkt dan even op:

www.drome-blog.nl

Vol info over leuke dorpjes, marktjes, zwemplekjes, brocante-adresjes, mooie plekjes in de natuur en leuke weetjes en tips

Regelmatig zal ik nieuwe artikelen publiceren en heb je zelf een opmerking of een tip dan hoor ik het graag.

Ken je iemand die op vakantie gaat naar de Drôme of het overweegt, geef hem dan deze website door!

L’article Nieuw! Een blog met toeristische info over de Drôme est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Op de afgesproken datum vertrokken we om 12.25 uur van huis want de pastoor woont hier achter op de heuvel dus dat kon niet ver zijn. Maar het huis ligt ontzettend afgelegen. Na een verkeerd weggetje ingeslagen te zijn en de auto te hebben beschadigd aan een stuk ijzerdraad, kwamen we pas om 13.00 uur aan. Het laatste pad omhoog was zo slecht dat we dat stukje maar zijn gaan lopen. Het moet er verschrikkelijk koud en eenzaam zijn in de winter, maar het heeft wel een geweldig uitzicht. En van binnen zo mooi authentiek alsof de tijd heeft stilgestaan. Grote keien in de vloer verwerkt en een enorme open haard met een parelhoen aan het spit (gevuld met Provençaalse kruiden en olijven uit Nyons). Een plankje met boeken met mooie oude kaften. Een notenhouten dressoir met een grote bijbel uit 1500 (!) opengeslagen bij het oude testament. Prachtige in de was gezette oude houten deuren. En zo kan ik nog uren doorgaan, want het huis is doorspekt met oude elementen.

Het aperitief was een huisgemaakte notenwijn. De pastoor verteld graag en heeft veel van de wereld gezien. Het is een geweldige man die bijzonder respectvol met je omgaat. Toen tijdens de NL reis in Amsterdam een mevrouw van haar fiets viel, hielp hij haar direct. Ze was stomdronken en viel bijna direct weer van haar fiets, maar Paul de pastoor bleef haar vriendelijk bijstaan totdat ze uiteindelijk slingerend weer wegfietste.

Zijn vrouw is gereserveerder en vindt het moeilijk als Paul zoveel op zijn praatstoel zit. Gelukkig hadden we een fijn contact opgebouwd tijdens de NL reis dus was het nu ook alleen maar gezellig. Ze komt van origine uit Parijs. Veel Fransen vinden Parijzenaars maar vervelende arrogante mensen, dus heeft Paul haar geleerd, zoals ze zelf zei, hoe ze dat nederig kan zeggen. Daar was duidelijk menige discussie aan vooraf gegaan.

Het voorgerecht bestond uit een salade met bietjes en sla. Het hoofdgercht was de parelhoen met aardappels die gepoft waren in een stenen pot die in het vuur van de haard was gezet. Daarna natuurlijk een kaasplateautje en als nagerecht vanilleijs met warme chocoladesaus. Tot slot kwam de Genepy (zeg maar Franse jenever) op tafel en voor de dames een kopje Verveine thee, heerlijk voor de open haard. Om 16.00 uur gingen we weer richting huis. Dit is met recht leven als god of pastoor in Frankrijk.

L’article Dejeuner bij de pastoor est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

.

Nu kwam Madame le Maire, de burgemeester een paar maanden geleden ineens op ons afstappen en wilde onze handtekening om het gemeentelijke weggetje op het kadaster te laten vermelden. Wij waren oprecht verbaast en vroegen haar waarom. Het was immers niet onze weg. Bleek dat in de jaren tachtig het weggetje door een fout van het kadaster was verdwenen. Om problemen (welke problemen?) te voorkomen wilde ze het weggetje weer terug hebben op het kadaster. Bizar een handtekening zetten voor iets dat toch al niet van jou is. Als de Mairie een fout had gemaakt, moesten ze die maar zelf weer recht zetten, zo redeneerden wij. Ai, dat was tegen het zere been. Wat was het geval, zonder onze handtekening, geen gemeenteweggetje.

Toen we daar verder op ingingen bleek dat Madame le Maire alvast wilde voorkomen dat wij problemen zouden krijgen met onze buren (??). Bovendien zei ze dat de gemeente geen onderhoud kon verrichten als het geen gemeenteweg was. Sinds we hier wonen is er altijd onderhoud gepleegd aan de weg (ook al stond die dus niet meer op het kadaster), dus wat is er nu ineens veranderd? Nu zetten we niet graag een handtekening als we niet weten waar het toe leidt.

Een aantal maanden later had Madame le Maire ineens de conclusie getrokken dat wij eigenlijk maar wat blij waren dat wij zelf de eigenaar waren van het weggetje en dat we daarom niet wilden tekenen. Dus kwam ze op de proppen met een voorstel om land te ruilen. Wat nu weer, het was toch een gemeenteweggetje en nu doen we aan landruil??? Toen dat bij ons ook niet aansloeg werd er een landmeter bijgehaald die alles ging uittekenen. Wij snapten daar niks van, maar bleven beleefd.

Tijdens een vergadering werden de tekeningen getoond en ons wederom verzocht te tekenen. Nee, dus. Toen ging onze Madame le Maire helemaal uit haar dak, want nu hadden wij haar kosten laten maken voor niets (??). Haar laatste troef was een afspraak met ons en de landmeter erbij. We zijn netjes naar de afspraak gegaan. Zegt de landmeter: ‘U (wij dus) kunt in de huidige situatie een hek aan het begin van het weggetje plaatsen als u dat wilt en dan kan er niemand meer door’. Aha dus wij kunnen geen problemen krijgen wij kunnen ze maken!

L’article Gemeenteweggetje of toch niet? est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Les baguettes

Een stokbrood is namelijk niet zomaar een stokbrood er zijn wel degelijk verschillen tussen de stokbroden. Zelfs al zijn ze tegelijkertijd de oven ingegaan. (onze bakker bakt het brood nog in een echte stenen broodoven op hout gestookt, zo geweldig.) Mij wordt dan ook steevast gevraagd of ik het licht gebakken wil hebben of medium of goed doorgebakken met een donkerbruine korst.  Nu heb ik al zo vaak gezegd dat het me niet uitmaakt, maar toch komt het ritueel elke keer weer terug. Als ik gekozen heb, ben ik er nog niet. Een stokbrood is namelijk standaard 200 gram. Een flûte of pain (groot stokbrood) standaard 400 gram. Maar ja bij de ambachtelijk bakker is het brood natuurlijk nooit precies 200 gram. Dus wordt het gewogen en mij vervolgens gevraagd of ik het erg vind dat het stokbrood al naar gelang 10 gram meer is of 10 gram minder is etc. etc.

Als pragmatische Hollandse wordt ik daar vaak kriegel van, want eerlijk gezegd, wat maakt dat nou uit! Maar dat mag ik niet zeggen want dan krijg ik een reprimande van Sandrine. Onze bakker verkoopt ook bruin brood zoals meergranen brood, tarwebrood en speltbrood. Daar worden ook hele discussies over gevoerd. Over hoe compact het is, hoeveel soorten granen er in zitten of het voor 100 procent van één graan is of gemengd.

Als ik in het hoogseizoen snel even brood wil halen, moet ik m’n best doen om mijn geduld te bewaren. Gelukkig gebeurt dat niet meer zo vaak en wordt het brood meestal bij ons bezorgd. We hebben, net als de boeren vroeger, een kastje langs de weg staan, waar de bakker het brood in doet. Zo kan hij onderweg naar huis het brood bij ons door het luikje doen. Er is wel één heel groot nadeel: Ik kan niet zelf m’n brood uitkiezen.;)

L’article Het heilige stokbrood est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Gîte le Chevreuil werd omgebouwd tot een feesthonk. Volgens Cédric was het niet nodig om slingers op te hangen. En inderdaad meestal wordt er hier niet veel versierd en zien de ruimtes waar hij feestjes heeft er maar kaal uit. Daar trok ma zich niks van aan en deed het dus op zijn Nederlands met slingers, serpentines en balonnen. Wat gelukkig goedgekeurd werd door zoonlief, oeff! Cédric had 25 vrienden en vriendinnen uitgenodigd en had ons bozig laten weten (puber hè) dat hij ons absoluut niet wilde zien op zijn feestje. Wij vonden het allemaal best spannend 25 16-jarigen met alcohol, wat zou dat worden. Thierry had een grote verjaardagstaart gemaakt en heeft vanwege ons bezoekverbod een vriendje gevraagd om die, versiert met brandende sterretjes, binnen te brengen. Dat vond Cédric dan wel weer erg leuk en kwam speciaal naar het woonhuis om Thierry een dikke zoen te geven.

Met z’n 25’en hebben ze met keiharde muziek, heerlijk gefeest tot 4 uur in de ochtend. Ze hadden zoveel lol samen dat het met de alcoholconsumptie heel redelijk bleef (althans afgaande op de heldere ogen van iedereen de volgende ochtend).We hadden allerlei matrassen aangesleept waar ze op konden slapen. Rond 8.00 uur waren ze weer wakker en ontbeten ze met vers afgebakken croissantjes en om 9.00 uur werden de eersten alweer opgehaald. Dat is ook zo de gewoonte. Ze slapen dan thuis weer verder. Diegenen die nog niet weg zijn, ruimen op en maken schoon. Er wordt, volgens een Amerikaanse schrijfster wel gesteld dat de Franse kinderen de best opgevoede kinderen zijn in de wereld. Zou kunnen, maar ik vind dat opruimen in ieder geval een geweldige Franse gewoonte.

L’article Cédric’s feestje est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

.

Zo gek om al die Franse dorpsgenoten ineens in Amsterdam te zien lopen. De dokter, de pastor, de oude schooldirectrice, m’n buurvrouw en collega B&B’ers, zomaar in ‘mijn’ landje! ‘s Avonds een traditionele rondvaart door de grachten van Amsterdam en een wandeling via de Warmoestraat en de Nieuwendijk. De volgende 6 dagen gingen de fietstochten van Zaandam naar Haarlem, Leiden, Delft, Gouda, Kudelstaart en weer terug naar Amsterdam. We bezochten de Zaansche Schans, de Keukenhof, Kinderdijk, Bloemenveiling Aalsmeer, een Kaasboerderij, een Rozenkwekerij en een Zeepatelier. Elke avond sliepen we op de boot. Verder gaf Francien ‘s avonds in elke stad een rondleiding.

Eerlijk gezegd had ik het best benauwd de eerste fietsdag. De meesten hadden thuis ‘getraind’ (nooit gefietst en slechts vier keer 10 km voorbereiding) en kruispunten en stoplichten leverden steevast een probleem op. Op- en afstappen bleek voor sommigen toch wel moeilijk te zijn en dan natuurlijk slingerend wegrijden. Bij een stoplicht werd de groep steevast door het weer rood geworden stoplicht in tweeën of zelfs in drieën gesplitst. Francien zei vergoelijkend dat het de eerste dag altijd het moeilijkst is. Ze had gelijk, het ging de tweede dag al een stuk beter. Zeker na een aantal tips van ons. Het hielp ook dat we er uitzagen als echte buitenlandse toeristen, want menig automobilist gaf de groep voorrang en vele tegemoet komende fietsers keken ons met een vriendelijke (of meewarige ?) glimlach aan. Uiteindelijk is er per dag tussen de 25 en 50 km gefietst. Sommigen hebben voor het eerst in hun leven de Noordzee gezien. Het weer was goed. Koud, maar droog en weinig wind. Het vlakke land maakte veel goed, alleen de bruggen over de grachten vonden sommigen wat lastig.

Ik was zelf heel benieuwd hoe ze zouden reageren op onze Nederlandse eetgewoontes. Toen ik op de heenweg in de trein drop uitdeelde, waren er nog veel die dit weigerden, want een Fransman snoept niet tussen de maaltijden door. Maar toen ze eenmaal de smaak te pakken hadden, doken de rest van de week overal de zakken drop op. ‘s Ochtends bij het ontbijt (hagelslag, appelstroop, wat is dat ?) maakten we ons lunchpakketje klaar met pistoletjes en bruine boterhammen. Fransen nemen uitgebreid de tijd om tussen de middag te eten. Een lunchpakketje ipv die lekkere warme meergangen maaltijd was dus best wel afzien voor ze en toen Francien de eerste dag ook nog meldde dat we een halfuurtje zouden pauzeren om te picknicken, moesten ze dat even incasseren. Maar de dagen erna pasten ze zich snel aan het ritme aan.

Lachend hadden ze tijdens de informatiemiddag voor de reis aangehoord dat we al om 18.30 uur aan tafel gingen in plaats van de gebruikelijke 20.00 uur in Frankrijk. Maar na alleen een broodje tussen de middag, was iedereen blij om, om die tijd aan tafel aan te schuiven. We hadden een geweldige kok, die ons de lekkerste dingen voorzette. Hij durfde het aan om de eerste avond een crème brulée op tafel te zetten. Achteraf biechtte hij op dat hij toch wel zenuwachtig was geweest voor de reacties. Iedereen wilden zijn recept van de mosterdsoep en dat een Nederlander graag brood met kruidenboter eet is ook geen geheim meer.

Iedereen was reuze enthousiast over de reis : ‘Nederlanders zijn zo aardig !’ ‘Prachtige fietstochten’. ‘Het is zo mooi en netjes overal’, ‘wat een mooie natuur’, ‘zulke mooie historische stadjes’. Kaas is met kilo’s ingeslagen evenals allerhande souvenirs zoals Delfts blauw en klompjes. De reis was dus een groot succes en er zijn al plannen voor een nieuwe reis. En ik, ik ben blij en stiekem trots op Nederland

L’article Met mijn Franse dorpsgenoten naar Nederland est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Ik kan me helemaal niet herinneren dat wij dat vroeger deden en zangles kregen. Ik kan me wel herinneren dat we weleens zongen, maar niet dat dat een regelmatig terugkerend vast onderdeel van het wekelijkse lesprogramma was. Zou het daarom zijn dat ik zo slecht zing ? Het zit me echt dwars, want ook tijdens de kerstmarkt in Bourdeaux afgelopen december werd door de omstanders meegezongen met kerstliedjes en dat klonk ook al zo mooi. Ik durf dan mijn mond niet open te doen. Het leverde me trouwens in de kerk de vraag op of ik wel gelovig was. (Helemaal toen ik het gebed ook niet mee deed, want ja het onze vader in het Frans, lukt echt niet). Het meedoen in een koor sprak me nooit erg aan, maar sinds ik een optreden van een koor heb gehoord dat leuke populaire nummers zingt, kijk ik er anders tegen aan. Bovendien hoor ik steeds meer om me heen, dat iedereen kan zingen. Het is een kwestie van techniek en vooral van blokkades verwijderen schijnt. Dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben op zangles gegaan. De eerste ervaring is bemoedigend. Ik schijn maar liefs over twee octaven te beschikken. Vooralsnog klinkt het voor mij vooral erg vals en gezien de reacties thuis is dat ook zo. Maar volgens de zangleraar moet ik eerst mijn stem oefenen en dan komt de rest vanzelf. Het is wel een ontdekkingsreis naar een gedeelte van mezelf dat ik niet ken, want wisten jullie dat je bij zingen niet te veel je best moet willen doen, maar heel ontspannen moet zijn en vooral niet bang moet zijn om geluid te maken? Dus wie weet tot ziens in ‘The Voice’.

L’article Fransen zingen zo mooi est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

L’article De koekjes van Madame Martin est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.