Twee jaar geleden was het keukentje van gîte Le Chevreuil na 13 jaar aan een opknapbeurt toe. Met name de tegels op het werkblad waren niet mooi meer en raakten in verval.

We twijfelden tussen een kunststof werkblad of iets moderns. We hadden veel mooie foto’s gezien van prachtige keukens met een betonlook aanrechtblad. We zagen het dus al voor ons zo’n mooi vlak aanrechtblad met een laag vloeibaar authentiek betongrijs. Op naar de bouwmarkt.

Oei het bleek best prijzig, maar de belofte van de fabrikant dat het makkelijk aan te brengen was ,wuifde dat dilemma snel weg. Zeker nadat de verkoper van de bouwmarkt ons verzekerd had dat het werkelijk zeer eenvoudig was en het resultaat verbluffend.

We gingen aan de slag. Thierry smeerde het grijze mengsel met de speciale spatel (ook niet goedkoop) op het onderblad. Toen bleek dat hij veel meer nodig had dan op de emmer aangegeven. Het glad strijken ging ook helemaal niet makkelijk. We waren duidelijk ten prooi gevallen aan de mooie verkooppraatjes van de fabrikant en de verkoper. Tegelijk met de kosten zag ik ook de irritatie bij Thierry oplopen. Zeker toen bleek dat hij uiteindelijk 4 lagen (inclusief waterafstotend maken) moest aanbrengen voor een resultaat dat ongelijkmatig was en kleurverschil gaf.

Het seizoen stond voor de deur dus we moesten het er mee doen. Helaas bleek na al dit werk ook nog eens het beton niet voldoende bestand tegen kokkerellen en afwassen en zaten er tegen het eind van het seizoen smeuïge vetplekken en witte waterkringen op. Bij Thierry had de frustratie zijn hoogtepunt bereikt.

Deze winter hebben we onze moed weer bijeengeraapt en ging het aanrechtblad er af en vervingen we het voor een kunststofblad, met betonlook ;). Dat was een stuk makkelijker! Het enthousiasme van Thierry kwam weer terug. Nu hij toch bezig was, legde hij ook nieuwe vloertegels met een authentieke Franse uitstraling en zijn de tegeltjes boven het aanrechtblad in warm wit geverfd.

Voor ons nooit meer vloeibaar beton maar het is allemaal goed gekomen en jullie kunnen de gîte weer huren. Ook als jullie elke dag bij ons aanschuiven of uit eten gaan!

L’article De mislukte opknapbeurt est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Je wilt wel op vakantie maar in je eentje, dat zie je niet zo zitten. Ook is het fijn als je ter plaatse niet alles zelf hoeft uit te zoeken en er bovendien iemand is die kan vertalen. Dus dacht ik, ik organiseer een gezellige week met allerlei activiteiten. Deelname aan de acti-viteiten is vrijblijvend en ’s avonds treft iedereen elkaar bij het dîner. Een Drô(o)me week (6 nachten) met activiteiten als wandelen, markten en dorpjes bezoeken en terrasje zitten.

Het vervoer voor de activiteiten is per auto en ik zal de meeste tijd als reis/wandelgids mee gaan. De activiteiten worden afgestemd op het niveau van de groep. Leeftijd is niet belangrijk, maar goed ter been zijn is wel een voorwaarde om de activiteiten te kunnen doen. Een ieder is vrij deel te nemen aan de voorgestelde activiteiten ! Hou er rekening mee dat door het weer of onvoorziene omstandigheden het programma wat kan wijzigen.

Zondag aankomst eind van de middag

Maandag

ochtend : Wandeling vanaf de boerderij van ongeveer 1,5 uur of lekker relaxen in de tuin

Middag :Rondleiding Bourdeaux, bezoekje Poët-Celard en rondleiding geitenboerderij

Dinsdag

Ochtend : Bezoek aan Crest (marktje, toren) Middag : Bezoek aan Mirmande

Woensdag

Ochtend : Grignan Middag : Autotocht door de lavendelvelden

Donderdag

Ochtend : Bezoekje Provençaalse markt Nyons Middag : Demonstratie pottenbakken

Vrijdag

Ochtend : Bezoek Dieulefit (markt) Middag : Bezoek Poët-Laval

Zaterdag Vertrek na het ontbijt

Kosten: 395 euro per persoon

De kosten zijn inclusief :

6 x overnachting, 6 x diner inclusief aperitief, wijn en koffie, 6 x ontbijt, 1 x lunch (maandag), 1 x wandeling, 3 x rondleiding, demonstratie pottenbakken

De kosten zijn exclusief :

Toegang toren van Crest : 6 euro

Drankje terrasje Saou : 3 à 4 euro

lunch (broodje?) op overige dagen : circa 7 à 10 euro

reiskosten en carpoolkosten ter plaatse

eigen vervoer heen en terug per auto of trein

De prijs is op basis van twee tot vier personen per kamer. Kamerindeling in overleg.

Reis Nederland-Frankrijk

Indien nodig kan ik bemiddelen bij het carpoolen voor de heen- en terugreis. Afhalen van de trein in Valence is ook mogelijk.

Voor meer informatie : Sabine Dekker, La Ferme de Pauroux, 26460 Mornans, Frankrijk. info@pauroux.com Tel./whatsapp +33614203209

L’article Programma ‘Drô(o)me week’ est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Klik hier voor meer info over verkooppunten en signeersessie

Tekstje achterflap:

‘Wat is het hier mooi!’, ‘Net Toscane’ en ‘elke keer als je de hoek omgaat is het weer anders’. Veel mensen zijn verbaasd én verkocht als ze de Drôme de eerste keer bezoeken. Het gebied vind je in toeristische gidsen altijd terug met een ander gebied en nu dan eindelijk een boek alléén over de Drôme! Toeristisch maar niet te. Met de meeste biologische boeren van Frankrijk en hun heerlijke producten. Dynamisch met pittoreske dorpjes (en dat zijn er veel!), kastelen, gezellige marktjes en een prachtige natuur. Met bergen, rotsen en heuvels, rivieren en watervallen. Je vindt in dit boek de bekendste en mooiste toeristische plekken met leuke achtergrondfeitjes, maar ook ‘geheime’ plekjes vrijwel alleen bekend bij de lokale bewoners. Sabine beschrijft met name het gebied langs de rivier de Drôme, de Diois en de Drôme Provençale. Ze geeft informatie over autoritten, fietstochten en wandelingen. Deelt haar grappige en emotionele ontmoetingen met lokale bewoners en daarnaast een aantal smakelijke recepten van haar Franse echtgenoot. Ze woont nu 14 jaar in de Drôme, heeft een chambres d’hôtes en is zo enthousiast over dit gebied dat ze er graag over informeert via een blog, artikelen en dan nu dit boek dat een kruising is tussen toeristische informatie en haar leven in die bijzondere Drôme.

L’article Mijn boek ‘Verrassende Drôme’ is uit! est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

L’article Chambres d’hôtes Drôme est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Productie Olijfolie

De boer staat met zijn planten en bomen op de markt in Bourdeaux, dus die kenden we al, maar we wisten niet dat hij olijfolie produceerde. Hij bleek het ook sinds kort pas zelf te doen. Er had zich namelijk een probleem voorgedaan. Dit bedrijfje werkt volledig biologisch en als ze de olijven naar de coöperatieve olijvenpers brachten, dan konden ze alleen hun olijven laten persen als ze de eerste van de dag waren. Biologisch geteelde olijven mogen namelijk niet in een pers terecht komen waar niet biologische olijven in zijn geperst, want dan kunnen er resten van bestrijdingsmiddelen zich mengen met de olijfolie en zou die niet meer biologisch zijn. Dat werd erg ingewikkeld, dus hebben ze een eigen pers aangeschaft. Wij kregen volledig uitleg van het proces van olijvenpluk tot olijfolie. Erg leuk en leerzaam.

Olijvenpluk

De pluk van 1.000 bomen doet het echtpaar helemaal zelf. Dit gebeurt van november tot half januari. Na de pluk, met netten, worden eerst de mooie olijven geselecteerd voor de consumptie. In een goed jaar is dat zo’n 30% van de oogst en in een slecht jaar soms maar 5%. Hierbij krijgen ze hulp van gepensioneerde vrijwilligers die dit met name doen omdat ze het zo gezellig vinden. Alvorens een olijf ook daadwerkelijk lekker is, wordt hij eerst 14 dagen in zout water (saumur) gezet. Zo direct van de boom is hij heel bitter. De rest van de olijven gaat naar de pers voor de olie. De olijfolie in Frankrijk is van hoge kwaliteit omdat de olie op lage temperatuur (extraite à froid) wordt onttrokken. Hetgeen verklaart waarom hij zo duur is (bij deze boer 18 euro per liter). Bij goedkope olijfolie is dat namelijk op hoge temperatuur gebeurt en dan is de kwaliteit beduidend lager. Al met al was het een leuke en leerzame middag. Weet je trouwens het verschil is tussen groene en zwarte olijven?

Bewaren

L’article Bezoek aan een olijvenboerderij est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Degenen die al eens bij ons zijn geweest zijn weten dat ik het maar al te leuk vind om jullie te informeren over wat er te doen is in de omgeving. Deze winter heb ik het idee gevat om al mijn toeristische kennis in een blog te verwerken.

Je moet een beetje gek zijn om dit te doen, want het is veel werk. Maar ja ik heb er plezier in en als iemand door het blog een nog leukere vakantie heeft dan is dat alleen maar leuk.

Dus ga je dit jaar op vakantie naar de Drôme kijkt dan even op:

www.drome-blog.nl

Vol info over leuke dorpjes, marktjes, zwemplekjes, brocante-adresjes, mooie plekjes in de natuur en leuke weetjes en tips

Regelmatig zal ik nieuwe artikelen publiceren en heb je zelf een opmerking of een tip dan hoor ik het graag.

Ken je iemand die op vakantie gaat naar de Drôme of het overweegt, geef hem dan deze website door!

L’article Nieuw! Een blog met toeristische info over de Drôme est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Op de afgesproken datum vertrokken we om 12.25 uur van huis want de pastoor woont hier achter op de heuvel dus dat kon niet ver zijn. Maar het huis ligt ontzettend afgelegen. Na een verkeerd weggetje ingeslagen te zijn en de auto te hebben beschadigd aan een stuk ijzerdraad, kwamen we pas om 13.00 uur aan. Het laatste pad omhoog was zo slecht dat we dat stukje maar zijn gaan lopen. Het moet er verschrikkelijk koud en eenzaam zijn in de winter, maar het heeft wel een geweldig uitzicht. En van binnen zo mooi authentiek alsof de tijd heeft stilgestaan. Grote keien in de vloer verwerkt en een enorme open haard met een parelhoen aan het spit (gevuld met Provençaalse kruiden en olijven uit Nyons). Een plankje met boeken met mooie oude kaften. Een notenhouten dressoir met een grote bijbel uit 1500 (!) opengeslagen bij het oude testament. Prachtige in de was gezette oude houten deuren. En zo kan ik nog uren doorgaan, want het huis is doorspekt met oude elementen.

Het aperitief was een huisgemaakte notenwijn. De pastoor verteld graag en heeft veel van de wereld gezien. Het is een geweldige man die bijzonder respectvol met je omgaat. Toen tijdens de NL reis in Amsterdam een mevrouw van haar fiets viel, hielp hij haar direct. Ze was stomdronken en viel bijna direct weer van haar fiets, maar Paul de pastoor bleef haar vriendelijk bijstaan totdat ze uiteindelijk slingerend weer wegfietste.

Zijn vrouw is gereserveerder en vindt het moeilijk als Paul zoveel op zijn praatstoel zit. Gelukkig hadden we een fijn contact opgebouwd tijdens de NL reis dus was het nu ook alleen maar gezellig. Ze komt van origine uit Parijs. Veel Fransen vinden Parijzenaars maar vervelende arrogante mensen, dus heeft Paul haar geleerd, zoals ze zelf zei, hoe ze dat nederig kan zeggen. Daar was duidelijk menige discussie aan vooraf gegaan.

Het voorgerecht bestond uit een salade met bietjes en sla. Het hoofdgercht was de parelhoen met aardappels die gepoft waren in een stenen pot die in het vuur van de haard was gezet. Daarna natuurlijk een kaasplateautje en als nagerecht vanilleijs met warme chocoladesaus. Tot slot kwam de Genepy (zeg maar Franse jenever) op tafel en voor de dames een kopje Verveine thee, heerlijk voor de open haard. Om 16.00 uur gingen we weer richting huis. Dit is met recht leven als god of pastoor in Frankrijk.

L’article Dejeuner bij de pastoor est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

.

Nu kwam Madame le Maire, de burgemeester een paar maanden geleden ineens op ons afstappen en wilde onze handtekening om het gemeentelijke weggetje op het kadaster te laten vermelden. Wij waren oprecht verbaast en vroegen haar waarom. Het was immers niet onze weg. Bleek dat in de jaren tachtig het weggetje door een fout van het kadaster was verdwenen. Om problemen (welke problemen?) te voorkomen wilde ze het weggetje weer terug hebben op het kadaster. Bizar een handtekening zetten voor iets dat toch al niet van jou is. Als de Mairie een fout had gemaakt, moesten ze die maar zelf weer recht zetten, zo redeneerden wij. Ai, dat was tegen het zere been. Wat was het geval, zonder onze handtekening, geen gemeenteweggetje.

Toen we daar verder op ingingen bleek dat Madame le Maire alvast wilde voorkomen dat wij problemen zouden krijgen met onze buren (??). Bovendien zei ze dat de gemeente geen onderhoud kon verrichten als het geen gemeenteweg was. Sinds we hier wonen is er altijd onderhoud gepleegd aan de weg (ook al stond die dus niet meer op het kadaster), dus wat is er nu ineens veranderd? Nu zetten we niet graag een handtekening als we niet weten waar het toe leidt.

Een aantal maanden later had Madame le Maire ineens de conclusie getrokken dat wij eigenlijk maar wat blij waren dat wij zelf de eigenaar waren van het weggetje en dat we daarom niet wilden tekenen. Dus kwam ze op de proppen met een voorstel om land te ruilen. Wat nu weer, het was toch een gemeenteweggetje en nu doen we aan landruil??? Toen dat bij ons ook niet aansloeg werd er een landmeter bijgehaald die alles ging uittekenen. Wij snapten daar niks van, maar bleven beleefd.

Tijdens een vergadering werden de tekeningen getoond en ons wederom verzocht te tekenen. Nee, dus. Toen ging onze Madame le Maire helemaal uit haar dak, want nu hadden wij haar kosten laten maken voor niets (??). Haar laatste troef was een afspraak met ons en de landmeter erbij. We zijn netjes naar de afspraak gegaan. Zegt de landmeter: ‘U (wij dus) kunt in de huidige situatie een hek aan het begin van het weggetje plaatsen als u dat wilt en dan kan er niemand meer door’. Aha dus wij kunnen geen problemen krijgen wij kunnen ze maken!

L’article Gemeenteweggetje of toch niet? est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Les baguettes

Een stokbrood is namelijk niet zomaar een stokbrood er zijn wel degelijk verschillen tussen de stokbroden. Zelfs al zijn ze tegelijkertijd de oven ingegaan. (onze bakker bakt het brood nog in een echte stenen broodoven op hout gestookt, zo geweldig.) Mij wordt dan ook steevast gevraagd of ik het licht gebakken wil hebben of medium of goed doorgebakken met een donkerbruine korst.  Nu heb ik al zo vaak gezegd dat het me niet uitmaakt, maar toch komt het ritueel elke keer weer terug. Als ik gekozen heb, ben ik er nog niet. Een stokbrood is namelijk standaard 200 gram. Een flûte of pain (groot stokbrood) standaard 400 gram. Maar ja bij de ambachtelijk bakker is het brood natuurlijk nooit precies 200 gram. Dus wordt het gewogen en mij vervolgens gevraagd of ik het erg vind dat het stokbrood al naar gelang 10 gram meer is of 10 gram minder is etc. etc.

Als pragmatische Hollandse wordt ik daar vaak kriegel van, want eerlijk gezegd, wat maakt dat nou uit! Maar dat mag ik niet zeggen want dan krijg ik een reprimande van Sandrine. Onze bakker verkoopt ook bruin brood zoals meergranen brood, tarwebrood en speltbrood. Daar worden ook hele discussies over gevoerd. Over hoe compact het is, hoeveel soorten granen er in zitten of het voor 100 procent van één graan is of gemengd.

Als ik in het hoogseizoen snel even brood wil halen, moet ik m’n best doen om mijn geduld te bewaren. Gelukkig gebeurt dat niet meer zo vaak en wordt het brood meestal bij ons bezorgd. We hebben, net als de boeren vroeger, een kastje langs de weg staan, waar de bakker het brood in doet. Zo kan hij onderweg naar huis het brood bij ons door het luikje doen. Er is wel één heel groot nadeel: Ik kan niet zelf m’n brood uitkiezen.;)

L’article Het heilige stokbrood est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.

Gîte le Chevreuil werd omgebouwd tot een feesthonk. Volgens Cédric was het niet nodig om slingers op te hangen. En inderdaad meestal wordt er hier niet veel versierd en zien de ruimtes waar hij feestjes heeft er maar kaal uit. Daar trok ma zich niks van aan en deed het dus op zijn Nederlands met slingers, serpentines en balonnen. Wat gelukkig goedgekeurd werd door zoonlief, oeff! Cédric had 25 vrienden en vriendinnen uitgenodigd en had ons bozig laten weten (puber hè) dat hij ons absoluut niet wilde zien op zijn feestje. Wij vonden het allemaal best spannend 25 16-jarigen met alcohol, wat zou dat worden. Thierry had een grote verjaardagstaart gemaakt en heeft vanwege ons bezoekverbod een vriendje gevraagd om die, versiert met brandende sterretjes, binnen te brengen. Dat vond Cédric dan wel weer erg leuk en kwam speciaal naar het woonhuis om Thierry een dikke zoen te geven.

Met z’n 25’en hebben ze met keiharde muziek, heerlijk gefeest tot 4 uur in de ochtend. Ze hadden zoveel lol samen dat het met de alcoholconsumptie heel redelijk bleef (althans afgaande op de heldere ogen van iedereen de volgende ochtend).We hadden allerlei matrassen aangesleept waar ze op konden slapen. Rond 8.00 uur waren ze weer wakker en ontbeten ze met vers afgebakken croissantjes en om 9.00 uur werden de eersten alweer opgehaald. Dat is ook zo de gewoonte. Ze slapen dan thuis weer verder. Diegenen die nog niet weg zijn, ruimen op en maken schoon. Er wordt, volgens een Amerikaanse schrijfster wel gesteld dat de Franse kinderen de best opgevoede kinderen zijn in de wereld. Zou kunnen, maar ik vind dat opruimen in ieder geval een geweldige Franse gewoonte.

L’article Cédric’s feestje est apparu en premier sur Ferme de Pauroux.